رواية ياسمين من 21-25 بقلم سنيوريتا 

تخرج 
امهم من اللى هى فيه كانت سفريه غم لدرجاتى 
هتف زيدان قائلا 
_ تلاجيها افتكرت رحيم ولا حاجه اصل العيشة بين الحياة والمۏت دى بتجلب المواجع
هدرت والدته بتأثر 
_ الله يرحمك يا ولدى ويحسن اليك 
تحرك من الغرفه الى شقتها فهو اكثر الحزانه عليها ويؤنبه ضميره لمعرفه ما فعله بها 
وان ظلت مدى حياتها صامته لم يمل من الهروب اليها 
وصل الى شقته فقاطعته مديحه 
_ خلاص احنا اتركنا على الرف عشان الست السنيوره
تأفف من ظهورها وهدر بضيق 
_ انتى ما عندكيش ډم الست تعبانه عايزنا نجفل عليها طول النهار وما حدش يدخلها
صړخت فى وجه فى انفعال 
_ وانى مين كان بيدخلى
احتد عليها قائلا 
_ هو انى مش باجى انام فى حضنك اخر اليوم عايزه ايه تانى
عاندته بحدة بالغه واندفعت قائله 
_ عايزه جوزى ليا لوحدى كانت شوره سوده لما جولنا الارض ..
كمم فاها سريعا قبل ان تفشي نيتهم فى الزواج من رؤى وهتف بصوت منخفض 
_ اكتمى بجى وبطلى تخريف هتودينا فى داهيه بعجلك الصغير دا
دفعت يده وصاحت بتعصب 
_ دلوجت عجلى بجى صغير بعد العمر دا كلو
حاول تجاوزها والهرب من شجارها وتحركت اقدامه باتجاه الاعلى فامسكت بيده تمنعه 
ولكن هدر هو الاخر متعضبا 
_ ارحمينى انى مش ناجص هطلع اطل عليها وارجعلك تانى نكمل خناج
تركت يده وظلت تمتم 
_ ربنا على الظالم منها لله يارب ټموت ونرتاح منها
لن يكن زيدان لديه القدره للاجابه عليها هو فقط ارد الهرب من جلد لسانها لكن فى نفسه وجعه 
الكلام وتحزن من حالته مع رؤى انها هى الوحيده التى تسكن قلبه وهى الوحيده التى لا يستطيع 
حمايتها بالشكل المناسب 
______________________
لدى شقة منى
كانت تضع اذنها الى الباب حتى تستمع الى شجارهم بما انها فى الشقه المقابله وما ان انتهوا حتى هرولت 
الى ناجى تهتف بحراره 
_ والله العظيم انا خاېفه زيدان يتعلج برؤى دى كل ليله طالع عندها
اعتدل ناجى فى جلسته وازاح وجه عن التليفاز وهدر متعصبا 
_يا منى ريحى دماغك زيدان اخويا جطع عهد وانتى عارفه زيدان جد كلمته وجدود هو بيطلع يطمن عليها وبس
هتفت هى ساخره 
_ والله استكملت بفرحه عارمه ..بس مديحه هطج
سئالها ناجى متبرما 
_ وانتى مالك مديحه تطج ولا ما طجش زيدان يتعلج برؤى ولا ما يتعلجش 
اجابته ببساطه 
_ عشان الدار ما ينفعش يبجى ليها ريسين رؤى لو حست بالجيمة اللى هى فيها دلوجت هتجعد تحت 
وتتشرط على الكل ماهى مرات الكبير يعنى مش هتبجى بس مديحه لع هيبجوا اتنين واحنا اللى هنروح فى الرجلين
كعاته ناجى لم يفهم مخاوفها وهدر هازئا بما قالت 
_ احنا لا هنروح ولا نيجى بسب عجلك اللى مش راسك دا ركزى فى عيالك وفى بيتك 
وسيبى الناس فى حالها
هتفت متبرمه من عدم مبالاته من المستقبل الاتى 
_ يا ناجى انت على طول كدا بتبص تحت رجليك اخوك حاطط مالنا كلوا تحت ايده واحنا 
ما طايلينش حاجه ومراته ماسكه الاكل والشرب عايزة يبجالى دار لوحدى انا الحاكم الامر الناهى فيها
لم يجيبها ناجى ونهض من جوارها هاربا من المشكله برمتها 

فى شقة رؤى
جلس فى موجهتها اعلى الفراش بينما هى جالسه تحدق للفراغ دون نطق اى كلمه ظل الصمت هو سيد الموقف 
حتى قاطعه هو هادرا بنبره حزينه 
_ بردوا مش عايزه تتكلمى ... زفر انفاسه بتعب ثم استأنف .. انى عملت اللى عملته عشان بحبك كت عايزك 
جانبى مش جاصدى تتعبى سئالتينى مرة انى ممكن ازهج منك بس انتى ما كتيش تعرفى ساعتها انتى عندى 
ايه انا حبيتك وما كانش فى بالى انى احبك اتعلجت بيكى وكان صعب اسيبك تروحى منى بعد ما ملكتك 
مل من صمتها فعاد يستردف لعلها تستمع لكل براهينه فتنسي ما حدث 
طيب بذمتك انى لو كنت جولتلك انى عايزك تكملى معايا كنتى هترضى ..... طيب انى اتصرفت من دماغى 
وجبتك تانى هنا عشان بحبك مش عشان اى حاجه تانيه كل اللى عايزه منك انك تفضلى انتى المكان 
اللى بهرب بيه من العالم مش عايز منك حاجه تانيه 
امسك كفيها من بين قدمها وانحنى اليهم يرمى بخده اليهم ثم زفر انفاسه المخټنقه براحه وكأنها دواء وتتمتم بحزن شديد 
فى الاول ختك عشان المال والارض وفى التانى رغبتك بس دلوجت انا عايزك عشان بحبك ومستعد ارمى ارضى 
ومالى كله تحت رجلك بس سبيلى هبتى خليكى البوابه اللى مفتوحلى بس منين ما احتاج وخدى كل اللى انتى عايزه 
من بعد كدا انى مش عايزك حتى تتكلمى كفايه انك جاعده جارى مش عايز حاجه تانيه غير انك تبجى موجوده 
انتى كفايا عليا 
سقطت دمعه حاره اعلى وجنة رؤى اخير انفعلت بعد اسابيع من الا شعور ادركت ما يدور حولها وادركت 
قيمتها الحقيقيه وان من كانت تخشاه كان كابوسا ليس له اساس فزيدان الان يلقى برأسه بين كفيها 
وهى التى كانت تشعر بالضعف حياله ... ادركت اخيرا انها اقوى منه بكثير .. من الان ستقوى حتى تسترد كامل حقها ..
______________________________________
من الضعف تخرج القوة ومن العسر يخرج الله اليسرى ان كان مقدرا لها سطوته وانانيته فستحارب لاخر نقطه 
فى ډمها ...
فى اليوم التالى نزلت رؤى الى الاسفل وقد ظهر عليها التغير الكامل فخطواتها تنبأ عن اعصار قادم 
سيجتاح المنزل بكل من فيه تقدمت تحت انظار منى ومديحه ونصره التى سارعه بالقول 
_ حمد لله على سلامتك يارؤى
اجابتها رؤى بعد برهه من التحديق الغامض 
_ الله يسلمك ماما الحجه
هتفت مديحه بغل 
_ وايه منزلك علينا دلوجت تكونيش هتشتغلى مكانا ولا الست هانم تفرج علينا واحنا بنطبخ للعمال
الټفت اليها رؤى واجابتها بحزم وشده 
_ لا انتى اللى هتفرجى عليا 
سئالتها ساخره 
_ ههههه يكونش المصرويه هتحط دماغها فى حاجة العمال اللى ما تعرفش عنها حاجه بالكل
هتفت رؤى قائله 
_ ما تخيليش ....انتى تتفرجى وبس 
اصبحت مديحه تغلى من داخلها فتلك المتنمره تريد ان تقحم نفسها فى عمل تعتاده هى من سنوات 
حتى من قبل مجيأه لمعرفتها بامور الادويه الخاصه بالفلاحين وطهى الطعام الكثير لكن وجدتها فكره 
ان ترتاح وتشاهد فشل رؤى الزريع واهتياج زيدان عليها
فهتفت فى النهايه 
_ بجى اكده طيب انى هجعد اهنه استناكى لما تحتاسى وتجوالى فينك يا مديحه
الټفت رؤى من امامه متعمدة المطبخ لتمتم نصره 
_ الدار هتولع من جديد ولا ايه
بينما منى كانت فى ڠضب وضيق لوجود رئيسه اخرى 
وبدئت باعداد الطعام دون اى ارتباك فان كانت مديحه متدربه فرؤى متعلمه تزن الامور بالميزان
لم تدخل منى فكان اهون عليها حړق المنزل حړقا بنيرانها التى تاكلها من تهميشهم الزائد لها 
وبدء رؤى فى استخدام سلطتها واندلعها كالبركان
انهت الطعام وارسلته مع احد الخاتمات المساعده فى حين جاءاحد الفلاحين ينادى خرجت اليه 
مديحه فهدر قائلا 
_ عايزين شوالين تسكفين للزرع 
ابتسمت ساخره وهدرت 
_ لع انى شالت ايدى اللى بجت مسئوله عن الدار وحاجه الحاج زيدان المصرويه ادخل جولها
برغم اندهاش الفلاح الا انه نفذ الاومر بدون نقاش بينما وقفت مديحه تنتظر فشل رؤى