رواية جديدة جميلة الفصول من السادس عشر للعشرين

مش بريئه فللاسف خلصت كده ومفيش فى ايدى حاجه اعملها
مهاب المفروض نعمل ايه دلوقتى !
حسام مهمتك انك تشوف السواق وترحله على القاهره وتتابع دنجل وتشوف تحركاته وانا هتصرف مع مارلين
مهاب يضحك للحظه سايبلى دنجل وهتشوف مارلين ! مش كده يا راجل على الاقل انت متجوز سيبهالى انا دى وخليك انت فى دنجل
حسام يبصله بجديه احنا فى الشغل دلوقتى يا مهاب واى فعل هتعمله محسوب نفذ اللى بقولك عليه ومش وقته هزارك
مهاب وانت هتعمل ايه مع مارلين !
حسام ياالله منك ومن اسئلتك دى انت مالك باللى هعمله خليك فى اللى انت هتعمله اتكل على الله يلا وروح شوف اللى قولتلك عليه انزل
مهاب ينزل من العربيه وحسام يتجه لفندق فى اسكندريه يعدى الوقت ويجى الليل الباب يخبط عند فريده تروح وتفتح الباب واول ما تفتحه ورد وفيروز يجروا عليها ويحضنوها جامد فريده تبتسم وتحضنهم وبعد وقت مش طويل من السلام والعتاب الغير مباشر اخيرا قعدوا سوا فى الصاله 
ورد بس ايه الجمال دا كله بجد ما شاء الله
فيروز الشقه تجنن يا فريده لما دى شقتكوا اومال شقه حسام وطنط كوثر عامله ازاى وبرضو ساكنين تحتكوا ولا فى مكان تانى 
فريده باستغراب فى مكان تانى ايه ! دى شقتى انا وحسام خالتو كوثر ونعمه لسه فى البيت القديم
ورد نعم ياختى ! شقه مين 
فيروز دا اللى هو ازاى 
فريده تفتكر انهم مش عارفين حاجه وانها مقالتش اى حاجه عن الجواز او اللى مرت بيه فى العموم 
فريده بتوتر قصدى شقتنا كلنا خالاتوا قاعدين فى البيت القديم عشان امتحانات نرمين وكده فانا وحسام قاعدين هنا عقبال ما يرجعوا
فيروز ازاى قاعدين لوحدكوا !!
ورد تضحك ايوه ياعم مين قدك
فيروز هو ايه اللى مين قدها ازاى يسيبوكوا قاعدين مع بعض لوحدكوا كده 
فريده بهروب عادى مفيهاش حاجه المهم قولولى الدراسه ماشيه ازاى الوقت جرى بسرعه اوى ونسيت الامتحانات
ورد بغمزه ما طبعا لازم يجرى بسرعه من لقى احبابه بقى
فيروز بضيق انتى بجد قاعده معاه لوحدك !
ورد بصوت عالى ما خلاص ياوليه انتى فى ايه ما تقعد معاه لوحدهم ايه يعنى هياكلها يعنى دا حسام يابت دا بيتكسف يسلم عليها فوقى
ورد تضحك وتبصلها وتكلمها عن الدراسه والحوارات اللى بتحصل فى الجامعه وفريده بتسمع لكن عقلها مش معاهم مستغربه هى ليه خبت ! وليه اصلا تكدب عليهم وتخليهم يشوفوها بصوره مش كويسه ! فيروز بتبصلها ومتابعه ملامح وشها اللى بتتغير بين ابتسامه مصطنعه واستهزاء وۏجع كبير مدفون 
فيروز ليه حاسه انك مخبيه عننا حاجه !
فريده هخبى ايه يعنى 
فيروز معرفش بس حاسه ان فى حاجه احنا منعرفهاش
فريده متشغليش بالك بيا يافيروز تبصلهم تحبوا تشربوا ايه 
ورد بضحك نشرب ايه ! دا بدل ما تغدينا دااحنا جاينلك من مصر القديمه لحد هنا خلى فى ډم شويه
فريده تضحك خلاص تتغدوا ايه !
ورد اى حاجه وانجزى عشان هنمشى
فيروز لا انا همشى دلوقتى عشان كده هتأخر اوى
فريده يابنتى هو انتى لحقتى تقعدى اصلا !
ورد تشد فيروز اترزعى بقى خلينا قاعدين شويه بقالنا كتير مشوفناش البت الله
فيروز تقعد وهى مضايقه منهم وفريده تروح تعملهم اكل يقضوا مع بعض باقى اليوم وبعدين يمشوا فريده اول ما مشيوا تقعد مكانها وهى حاسه بالغربه بالغربه فى بيتها ومع جوزها غربه مع اصحابها واهلها غربه فى كل العالم اللى حواليها احساس توهان واستنكار لكل مشاعر اللى حواليها مبقتش قادر تصدق سؤال صحابها عليها او نصيحتهم ليها او حتى خوفهم واطمئنانهم ازاى ممكن تثق فى ناس مسألوش عليها شهور ! او ناس قررت تخبى عنهم جوازها مسألوهاش عن زعلها رغم نظره عيونها اللى بتلمع بالدموع حپسه نفسها وكتمتها للۏجع اللى جواها صوتها المهزوز عيونها الورامه من كتر العياط وشها الباهت وملامحها المضطربه كل دا صحابها تغافلوا عنه كل دا ومحدش لاحظ ! كل دا وهمهم يضحكوا معاها ويهزروا او يكتشفوا السر الخطېر اللى هى مخبياه لكن هى محدش اهتم لامرها ! لاول مره تلاحظ قربهم منها وقت فرحها بس حتى حزنها مش عاوزين يتكلموا فيه او