رواية سارة من 38-44

يارقيه مش شايف حاجه خالص."
رقيه"إهدى وإمشى مظبوط هتلاقينى قدامك."
سيف"رقيه رقيه إنتى فين إنتى مش بتتكلمى ليه رقيه!!!!!!!!"
صبرى"سيف بيه سيف بيه."
سيف بنعاس"ممممممم."
صبرى"سيف بيه حضرتك نايم فى المكتب."
فتح عيونه بفزع ورفع راسه من على المكتب...
سيف بنعاس"هى الساعه كام"
صبرى وهو بيبص فى الساعه"بقينا فى نص الليل هو حضرتك مش هتروح القصر"
سيف"هبات هنا النهارده."
صبرى بتفهم"حاضر يابيه."
سيف"إنتوا هتعملوا إيه"
صبرى"إحنا هنفضل هنا مع حضرتك."
سيف"لا خلى كله يروح."
صبرى"بس ........"
سيف"من غير بس يلا خلى الكل يروح وإنت كمان روح."
صبرى"طب على الأقل أفضل أنا معاك."
سيف"مالهاش لازمه ياصبرى."
صبرى"يابيه أ......."
سيف پغضب"قولت مالهاش لازمه يلا إتفضل."
صبرى"طب كنت حابب أتكلم مع حضرتك."
سيف"مش هخلص بقا إنجز إتكلم."
صبرى بإرتباك"رقيه هانم ت................"
سيف بصله بنظره مخيفه خلته يسكت خالص...
سيف پغضب"بره."
صبرى"حاضر."
خرج بسرعه من المكتب وإتنهد بصعوبه كإنه مكنش قادر يتنفس فى المكتب مش عارف يقوله الكلام إزاى أو يجيبهوله إزاى وهو أصلا مش مديله أى فرصه يكلمه عنها قرر إنه يمشى الحرس ويبات فى العربيه لإنه ماينفعش يسيبه.....كان قاعد فى المكتب متضايق لإنه حلم بيها بيحاول ينساها على قد مايقدر بس مش عارف مش عارف يعيش مش قادر ينسى إنها خاينه مش قادر ينسى إنها خدعته ومن جهه تانيه مش قادر ينسى حبه ليها...
.........................
نهى"سيبينى طيب أسرحلك شعرك."
رقيه"مش هقدر أستحمل راسى هتوجعنى."
نهى"طب تعالى نجرب صدقينى هسرحلك براحه."
رقيه"طيب."
مسكت المشط ويادوب بتمشيه فى شعرها...
رقيه بصړاخ"مش قادره."
نهى"أنا آسفه."
رقيه بدموع"فروة راسى بتوجعنى مش قادره."
نهى"عشان خاطرى إستحملى لازم تسرحى شعرك."
رقيه بدموع"حاضر."
بدأت تسرحلها شعرها ورقيه بتحاول تكتم صړاخها بسبب ۏجع فروة راسها...
نهى بتنهيده"وأخيرا خلصت."
رقيه بحسره وهى بتبص لشعرها إللى بقا خفيف"شعرى باظ."
نهى"ماتقوليش كده إنتى شعرك جميل جدا أهوه."
رقيه بإستفسار"قولتيلى بقا بابا إتصل إمتى"
نهى بتنهيده"كنتى نايمه وطبعا موبايلك مقفول فاتصل بيا."
رقيه"وبعدين"
نهى"طبعا سألنى عليكى قولتله نايمه قالى طب هترجعى إمتى قولتله ياعمو سيبها معايا شويه هنقعد أسبوع نخرج بما إننا خلاص خلصنا دراسه وماتقلقش هى فى أمان معايا."
رقيه بإستفسار"وصدقك"
نهى بغرور"يابنتى عيب عليكى ده أنا نهى بنت الشيخ محمد."
رقيه"هههههههه فخوره بنفسك وإنتى بتكذبى."
نهى بتنهيده"مش مشكله دى كذبه بيضاء."
رقيه بشرود"الكذب آخرته وحشه."
نهى بتأفف"بقولك إيه أنا مش ناقصه نكد."
رقيه بضحكه خفيفه"خلاص مش هنكد عليكى."
نهى"بقولك يا روكا."
رقيه وهى بتبصلها"نعم"
نهى بتنهيده"مش إحنا فى نص الليل صح"
رقيه"اه فعلا إحنا فى نص الليل."
نهى بضيق"طب أنا ليه مانمتش"
رقيه"معرفش إنتى إللى سهرتى من نفسك هعملك إيه"
نهى"ماتعمليش أنا هحاول أنام."
رقيه"طيب ياستى تصبحى على خير."
نهى"وإنتى من أهله."
كانت لسه هتخرج من الأوضه...
رقيه"نهى شكرا ليكى بجد على كل حاجه بتعمليها عشانى."
نهى بإبتسامه وهى بتبصلها"ماتقوليش كده وبعدين لو أنا سيبتك إللى إسمه صبرى ده هييجى يشدنى من شعرى ويقتلنى أنا مش عارفه ضفايرى مضايقاه من إيه"
رقيه بضحكه خفيفه"أنا مش عارفه صبرى عاملك إيه يابنتى ده محترم جدا."
نهى بضيق"اه مانا واخده بالى كل أما يشوفنى يشدنى من الضفيرتين بتوعى ده غريب بجد."
رقيه بتفكير"يمكن الضفيرتين بيستفزوه مثلا."
نهى بتأفف"وأنا مالى أنا حره فى شعرى إيه إللى ډخله بقولك إيه أنا هروح أنام."
رقيه"ماشى ياستى."
خرجت من الأوضه ورقيه فضلت قاعده فى مكانها بتفكر فى إللى شاغل عقلها بس بتحاول تكابر وتنساه..قامت من مكانها وراحت تنام...دخلت أوضتها ورمت نفسها على السرير فتحت الموبايل لقت رساله عليه من خمس دقايق قررت إنها تفتحها...
"لو لسه صاحيه عرفينى حابب أطمن على رقيه هانم."
برقت لما شافت الرساله دى مش عارفه تعمل إيه أو تتصرف إزاى..
نهى لنفسها"لا يانهى نامى أحسن إبقى كلميه الصبح."
قررت إنها تنام وغمضت عيونها بس مش عارفه تنام فضلت تتقلب على السرير كل شويه...
نهى بتأفف"يووووووه خلاص هتصل بيه."
مسكت الموبايل ورنة رنة صغيره عليه وقفلت...لقته بيتصل بيها بسرعه أخدت نفس عميق وردت...
نهى"ألو."
صبرى"غريبه صاحيه فى نص الليل وبتكلمينى."
نهى"أولا أنا مش جايلى نوم ثانيا إنت إللى بعت رساله."
صبرى"ماشى رقيه هانم أخبارها إيه"
نهى بتنهيده"رقيه كويسه الحمدلله فى تحسن."
صبرى"طب كويس."
نهى"طيب."
فضلوا ساكتين شويه ومش عارفين يتكلموا يقولوا إيه...وفجأه إتكلموا فى نفس الوقت...
صبرى ونهى"بتعملى إيه"
صبرى"جاوبى على سؤالى الأول."
نهى بإحراج" يعنى هنام وإنت بتعمل إيه"
صبرى"نايم فى العربيه."
نهى"ليه معندكش بيت تنام فيه يعنى"
صبرى"لا عندى بس أنا فى الشغل يعنى ده إللى أقصده."
نهى"طيب."
سكتت شويه ومش عارفه تتكلم...
صبرى"نهى."
نهى"نعم"
صبرى"مالك مش على بعضك كده حاسك متوتره."
نهى بإحراج"أصل دى أول مره أكلم شاب على الموبايل."
صبرى بفرحه"ده بجد"
نهى"مالك مستغرب كده ليه"
صبرى"لا عادى مافيش .. قصدى عادى يعنى."
نهى بضيق"طيب."
صبرى بإستغراب من نبرة صوتها"هو فى حاجه"
نهى"لا مافيش."
صبرى"ماشى إبعتيلى مقاسات المرايه فى رساله."
نهى"يعنى إنت بتتصل عشان كده"
صبرى"أكيد يعنى عشان كده."
كان نفسه يقول "عشان أسمع صوتك" بس مرضاش يقولها...
نهى بضيق"طيب هبعتهم يلا سلام."
صبرى"هتقفلى ليه"
نهى"عشان هنام."
صبرى"أن....."
قطع كلامه المكالمه إللى إتقفلت...حاولت يتحكم فى أعصابه ولسه هيقفل الموبايل لقى رساله وصلت فتح الرساله لقاها المقاسات بتاعة المرايه...قرر إنه يبعتلها رساله...
"هشوفك بكره بعد الظهر هكون إن شاء الله عندكم كده كويس"
"كويس."
إتضايق اكتر من الكلمه إللى هى ردت بيها ...
صبرى لنفسه بخبث"ماشى يانهى مش أنا إللى يتقفل السكه فى وشى."
...................................
مروان وهو بيفتح باب الشقه"خلاص إهدى وصلنا."
زيزى بنعاس وهى فى حضنه"عايزه أنام."
دخل الشقه وشالها بين إيديه وقفل الباب برجله...دخل لأوضة النوم بتاعتها ونزلها على السرير براحه..ولسه هيخرج...
زيزى بنعاس وهى بتمسك إيده"خليك جنبى."
مروان وهو بيقعد على السرير"زيزى أنا لازم أمشى."
زيزى وهى بتفتح عيونها وبتقرب منه"هتسيبنى يا أحمد."
مروان"أنا مش أحمد."
زيزى بدموع"أنا عملت عشانك المستحيل بقيت ليك إنت وبس أنا معملتش زيها أى نعم عمرى ماهكون زيها بس حاولت أعجبك."
كان بيبص لعيونها إللى الدموع بتنزل منها أول مره يشوف جمال عيونها جمال شعرها الأسود القصير لاحظ إنها مش حاطه أى ميك أب نهائى وده إللى زاد جمالها فى عيونه...
زيزى بدموع"مش هتسيبنى صح أى نعم أنا مش هى بس هحاول وإنت حاول معايا وصدقنى هبقى أحسن منها وهتحبنى أكتر من......."
قطع كلامها
بمرور الوقت...
كانت واقفه بتجهز نفسها ومش واخده بالها من رقيه إللى بتنادى عليها...
رقيه وهى واقفه على باب أوضة نهى"على فكره أنا بكلمك."
نهى بإستيعاب وهى بتبصلها"هاه نعم"
رقيه"رايحه فين"
نهى"صبرى تحت هاخد منه المرايه."
رقيه"طب كويس إستنى هديلك حاجه تديهاله."
راحت على أوضتها وأخدت إتنين كريديت كارد من شنطتها وراحت لنهى...
رقيه"خدى دول."
نهى"إيه دول"
رقيه"أول واحد ده كان البيه بتاعه عملى كارت مشتريات والتانى ده تحويشة شغلى عندهم."
نهى"طب ما تاخدى تحويشة شغلك ده مجهودك وتعبك إنتى."
رقيه"مش عايزه حاجه إديله كل حاجه."
نهى"طيب يارقيه إللى يريحك أنا هنزل."
رقيه"ماشى."
راحت على أوضتها وأخدت نفس عميق وأخيرا خلاص حست إنه مبقاش ليه جميل عليها تانى...نزلت بسرعه من الشقه بس قبل ماتخرج فضلت تهدى نفسها وبعدها خرجت من العماره كإن مش هاممها حاجه كان واقف مستنيها عند العربيه لمحها وهى خارجه من العماره كانت لابسه هدوم بسيطه جدا ومحترمه جدا جيبه وبلوزه ده غير طبعا طرحتها إللى مداريه شعرها كله ده غير إنها بسيطه مش زى البنات إللى بيشوفهم إللى بيحطوا ميك أب يداروا طبيعتهم بيه هى بالنسباله كانت غير حب إحترامها ومعاملتها مع الغير وحدودها إللى حطاها للناس إللى قدامها فضل سرحان فى هيئتها ومش واخد باله إنها بتكلمه...
نهى بحمحمه"صبرى."
صبرى بإستيعاب"هاه"
نهى"بقولك هات المرايه."
صبرى"فى الأول كده أحب أعتذر عشان إتأخرت ساعه أنا بس كنت بجيب خدم للقصر."
نهى بلامبالاه مع كڈب"عادى أنا