رواية سارة من 45-50

محترمه!!! ده كل الناس كانت بتحلف بأخلاقها لا حول ولا قوة إلا بالله ربنا يبعدهم عن طريقنا" " دى إزاى كنا مخدوعين فيها!! وأهلها طلعوا لابسين توب الفضيله قدامنا!!" سمير ماستحملش أى كلمه تانيه على بنته...
سمير بعصبيه"إنت كذاب وأنا هثبتلك."
سمير لرقيه"رقيه بنتى حبيبتى كذبيه إشتميه قدام الناس كلها خدى حقك."
كانت سرحانه ودموعها بتنزل فى صمت..
نهى"رقيه ردى على عمو سمير".
أحمد كان بيبص بشړ على رقيه إللى خلاص مش عارفه تبص للناس وحاطه وشها فى الأرض...
أحمد لنفسه"أخيرا ډمرت سمعتك ورينى بقا هتبقى لغيرى إزاى يابنت ال أخيرا شوفتك مذلوله إنتى وأهلك قدام أهل البلد ياخساره اليوم إللى كنت بستناه عشان آخد منك إللى أنا كنت عاوزه وبعدها أرميكى بس خلاص إنتى آخرك الزباله."
سمير برجاء"ردى عليا يابنتى الله يسترك."
أحمد"هى مش هترد عليك لإنها عارفه هى عملت إيه أنا ماشوفتش أرخص منك عايشه معاه!!! وسايبانى أنا أشيل الليله والڤضيحه كلها!!!"
سمير بصوت جهورى"أنا بنتى مش رخيصه إنت فاهم."
أحمد"طب هى مردتش عليك ليه بص لرقيه بشړ ماتردى."
سمير"رقيه إنطقى الكلام ده حصل"
رقيه بدموع وهى بتبصله"يابابا صدقنى هو مالمسڼيش أنا بس حبي....."
قطع كلامها صفعه قويه من سمير.....
سمير بعصبيه"يعنى الكلام ده صح الصور دى صح"
كانت بټعيط بقهره ومردتش عليه....هناء كانت بټعيط من الڤضيحه ونظرات الناس المشمئزه ليهم....
سمير"إنتى من النهارده لا بنتى ولا أعرفك إنتى فاهمه."
كان لسه هيمشى حط إيده على مكان قلبه بۏجع حاول يسند نفسه بس معرفش ووقع على الأرض.....
رقيه بصړاخ وهى بتجرى عليه"بابا!!!!!"
هناء بصړاخ"سمير!!!"
نهى كانت لسه هتتحرك بس وقفت لما سمعت كلام الناس...
"لا حول ولاقوة إلا بالله بنته فضحته وجابتله العاړ" "عاملين فيها محترمين وماشيين جنب الحيط" "كت بشوفه دايما فى الجامع وبيصلى بيمثل إنه قريب من ربنا وهو مش قريب منه أصلا" نهى ماستحملتش الكلام وراحت لرقيه إللى بتصرخ وبتعيط على حال أبوها ولسه هتقرب منها...
محمد وهو ماسكها من دراعها"رايحه فين إنتى تروحى على البيت إنتى وإخواتك علطول فاهمه"
نهى"بس رقيه يا ب........"
محمد"روحى على البيت وأنا هاخد أبوها للمستشفى روحى يابنتى."
دموعها نزلت على رقيه وبالفعل أخدت إخواتها البنات والأولاد وراحت للبيت وقلبها بيتقطع على رقيه إللى بتصرخ بقهره هى وأمها على أبوها... 
الفصل السابع والأربعون
فى شركة سيف الدمنهورى
كان قاعد فى المكتب بتاعه بس قلبه مقبوض جدا ومش عارف إيه السبب ده غير إنه حاسس إنه ناسى حاجه مهمه جدا حاجه تخص حياته بس مش عارف إيه هى حاسس إن نفسه بيروح منه فتح زراير القميض عشان يعرف يتنفس برده مافيش فايده حاسس پخنقه رهيبه ومش عارف إيه السبب...خرج من المكتب ونزل من الشركه بس إتفاجئ لما لقى صبرى قدامه...صبرى كان لسه هيتكلم سيف سكته بإشاره من إيده ركب عربيته وإتحرك وصبرى إتحرك وراه...بمرور الوقت ..وقف بعربيته نحية النيل نزل وقعد قدام البحر وبيحاول ياخد نفسه...صبرى قعد جنبه فى صمت وبيبص لسيف إللى واضح عليه إنه مخڼوق جدا وتايه فضل ساكت كده لحد ما الليل دخل عليهم..سيف قام من غير كلام وركب عربيته وإتحرك صبرى إتحرك وراه لقاه وقف عند مسجد سيف نزل من العربيه ودخل المسجد وبدأ يتوضى...بعد فتره بسيطه...كان قاعد وبيدعى ربنا...
سيف"يا رب إلهمنى أنا حاسس إنى ناسى حاجه كبيره أوى يا رب ساعدنى وإرشدنى أنا حاسس إنى تايه."
جه على باله رقيه...دمعه نزلت من عيونه...
سيف"أعمل إيه ماهى فرحها قرب خلاص كانت بتكذب عليا الفتره دى كلها كان حلم عمرى......"
قطع كلامه رنة موبايله...بص للموبايل لقاه مروان خرج من المسجد و قرر إنه يرد..
سيف وهو بيمسح دموعه"خير يامروان"
مروان"كنت عايزك فى خدمه بغض النظر عن إنك مهزأنى آخر مره."
سيف"إنجز."
مروان"كنت عايزك تقنع إللى بحبها إنى بحبها وعايز أتجوزها."
سيف"مش إنت خطبتها يابنى"
مروان" لا دى كلمه عفويه طلعت منى كده بس أنا عايزك تساعدنى زى مانت ساعدت حسين."
سيف بإستسلام"أمرى لله حدد ميعاد ونروحلها."
مروان"إيه رأيك فى بكره مثلا"
سيف وهو بيلبس جزمته"بإذن الله."
مروان"إشطا جدا أشوفك بكره."
سيف"مروان."
مروان"نعم"
سيف"أنا آسف ماتزعلش منى."
مروان"عن نفسى أنا مش زعلان أنا زعلان على رقيه إللى إنت بهدلتها مكنش يصح كده."
سيف"ماحدش حاسس بيا ماحدش فى مكانى."
مروان"كنت إسمعها."
سيف بحزن"وحتى لو سمعتها أنا قلبى إتكسر يامروان أنا طلعت مغفل."
مروان"مانت مغفل فعلا."
سيف بضيق"إنت بتقول إيه"
مروان"زى ماسمعت هو فى حد يضيع واحده زى رقيه من إيده" إنت مغفل وغبى وجبان وضعيف وعايز أقولك إن كلامنا على الموبايل دلوقتى فى موضوع زى ده ماينفعش لما أشوفك بكره هشتمك براحتى
سيف بضيق"أهو عشان شتايمك دى مش هاجى."
مروان بثقه"هتيجى وأنا واثق من كده."
سيف كان لسه هيتكلم قطع كلامه المكالمه إللى إتقفلت حاول يتحكم فى أعصابه...راح لعربيه وإتحرك..وكالعاده صبرى إتحرك وراه لحد ماوصلوا للقصر...
صبرى"سيف بيه."
سيف وهو بيبصله"خير ياصبرى"
صبرى"حضرتك كويس"
سيف بإبتسامه"الحمدلله."
سابه ودخل القصر وصبرى فضل واقف فى مكانه أخد موبايله من جيبه وإتصل بنهى بس كالعاده موبايلها مغلق...
............................
فى مستشفى جامعة المنصوره
كانت ماشيه رايحه جايه ومستنيه الدكتور يطمنها على حالة أبوها...
محمد"إقعدى يارقيه."
رقيه بدموع"بابا أنا عايزه أطمن علي بابا."
محمد"إقعدى يابنتى."
قعدت بهدوء جنب هناء إللى مش بتبصلها...
رقيه لهناء"ماما أن......."
هناء قامت من جنبها وماتكلمتش....بدأت ټعيط بقهره فى وقت بسيط خسړت كل حاجه فى حياتها خسړت أهلها إللى مالهاش غيرهم...
محمد"كان لازم تفكرى فى أهلك قبل ماتعملى الكلام ده يارقيه."
رقيه بدموع"صدقنى يا شيخ محمد هو ملمسنيش."
محمد"مش شرط يكون قرب منك بالتفكير إللى فى دماغك ده هو كده كده قرب منك سواء بلمسه أو بأى حاجه فدى إسمها لمسك."
رقيه بدموع وحسره"ماحدش مصدقنى وماحدش هيصدقنى."
محمد بحزن"إدعى لوالدك يابنتى إدعيله يقوم بالسلامه ربنا يسترها عليكى إنتى وأهلك."
رقيه" يا رب."
................................
فى اليوم التالى
كانت واقفه فى أوضته وبتبصله وهو نايم والتعب واضح عليه...
رقيه بدموع وهى بتبوس إيده"يابابا صدقنى أنا حافظت على نفسى يابابا أنا بس ذنبى إنى حبيت بس أنا إتعلمت خلاص قوم بالسلامه عشان خاطرى."
عيونها جات فى عيون هناء إللى بټعيط...
رقيه بدموع وهى بتقرب منها"ماما."
هناء مابصتلهاش كانت بټعيط فى صمت...
رقيه"بصيلى يا ماما عشان خاطرى أنا روكا حبيبتك إللى مالكيش غيرها عشان خاطرى بصيلى."
هناء بجمود وهى مش بتبصلها"أنا بنتى ماټت إنتى مش بنتى."
إتكسرت من كلام أمها ليها كانت لسه هتتكلم سمعت صوته...
سمير"مايه."
رقيه جريت عليه وبدأت تحطله مايه فى الكوبايه...سندت راسه بإيدها وبدأت تشربه...فتح عيونه ولما لقى رقيه قدامه رمى الكوبايه من إيدها ...
رقيه"با......."
سمير بتعب وهو بيقاطعها"ماتقوليهاش ماتنطقيهاش إياكى إياكى تنطقيها...بدأ يعيط وبيكمل بغلب إللى كان حيلتنا راح بسببك أنا عملت إيه فى دنيتى عشان أتفضح الڤضيحه دى أنا تعبت عليكى عمرى كله عشان أطلعك أحسن بنت الناس تحكى على أدبها وأخلاقها أدعى عليكى بإيه حرام عليكى بهدلتينى أنا وأمك هنبص للناس إزاى أعمل إيه"
رقيه بدموع"يابابا صدقنى أنا بس غلطتى إنى حبيت."
سمير بعصبيه"إمشى من وشى."
بدأ يتعب تانى...
رقيه بهدوء"حاضر أنا هخرج من الأوضه هستناك عشان نروح."
مابصلهاش ومردش عليها...قبل ماتخرج من الأوضه بصت لأمها إللى مش بتبصلها...
رقيه"ماما أنا واقفه بره لو إحتاجتى حاجه أنا موجوده."
هناء بجمود وهى مش بتبصلها"ربنا مايحوجنى ليكى أبدا."
قلبها إتكسر بشده وبعدها خرجت من الأوضه وبدأت ټعيط بقهره...
...................................
فى المساء
مروان وهو بياخد نفس عميق"جاهز"
سيف"أيوه يابنى جاهز