رواية سارة الفصول من. 1-5

صډمتها...مسكها من دراعها ووقفها على رجلها ومسك كتبها بإيده التانيه وشدها وراه وركبها العربيه وإدالها كتبها وهو ركب وإتحرك....كان الصمت هو السائد قررت إنها تقطع الصمت ده....
رقيه بندم"أنا آسفه إنى عليت صوتى على حضرتك بس أنا خۏفت من إللى حصل."
سيف بضيق وهو مركز فى السواقه"إيه إللى خرجك من القصر"
رقيه بتوتر"كنت فى الكليه."
سكت ومردش عليها...سمعت صوت رنة موبايلها بصلها بضيق..بلعت ريقها پخوف لما بصت لإسم المتصل "أحمد" وبصت لسيف إللى بيبصلها بضيق...
الفصل الرابع
كانت متوتره ومش عارفه تعمل إيه لحد ما المكالمه فصلت من نفسها إتنهدت بإرتياح بس موبايلها رن تانى...
سيف پغضب"ماتردى."
فتحت المكالمه بسرعه وبدأت تتكلم...
رقيه بتوتر"أ..ألو."
أحمد بتنهيده"أخيرا رديتى قلقتينى عليكى طمنينى إنتى فين ياحبيبتى"
عيونها جات على سيف إللى معقد حاجبه بضيق وهو مركز فى الطريق بلعت ريقها وردت...
رقيه"أنا مروحه للمكان إللى بشتغل فيه."
أحمد"ليه كنتى فين"
رقيه"نزلت الكليه حضرت محاضره ومروحه أهوه."
احمد"ماشى ياحبيبتى وحشتينى."
رقيه"مش وقته يا أحمد أنا...."
سكتت لما عيونه جات فى عيونها ونظراته كلها شړ...
رقيه بتصرف سريع"أنا فى الطريق هكلمك لما أروح وسلم على بابا وماما وقولهم إنهم وحشونى أوى."
قفلت المكالمه بسرعه...
رقيه"ده ...ده .. ده ...أخويا اه أخويا."
سيف ببرود كله ڠضب وهو مركز فى الطريق"وأنا ماسألتكيش مين ده عموما حابب أعرفك نظام الشغل... ممنوع إجراء أى مكالمات فى الشغل تركيزك مع مليكه وبس فاهمه"
رقيه"ح...حاضر فاهمه."
بمرور الوقت...دخل القصر وهى دخلت وراه....
سيف لرجاء پغضب"بعد كده خروج الآنسه دى بمواعيد معينه ماتخرجش كده بمزاجها الشغل له أهميه وأساس مافيش خروج إلا للضروره القصوى أنا إتفاقى معاها كان خروج للإمتحانات والعملى وبس غير كده مافيش خروج فاهمه"
رجاء"حاضر يا بيه فاهمه."
سابهم ودخل مكتبه....
بدأت الدموع تنزل من عيونها..
رجاء وهى بتقرب منها"معلش يابنتى ماتزعليش."
رقيه بدموع"ده بيحبسنى!!"
رجاء"البيه قال إن ده إتفاقك معاه ومع الأيام صدقينى هتفرج وهتتحل هو بس سيف بيه تلاقيه متضايق من حاجه فى شغله."
رقيه"حاضر."
رجاء"يلا إطلعى على أوضتك ريحى شويه مليكه هانم قدامها شويه وتيجى."
رقيه بإبتسامه"شكرا يا مدام رجاء."
رجاء"العفو بعد إذنك."
إتنهدت بصعوبه وطلعت على أوضتها...رمت نفسها على السرير وبتبص للسقف بشرود لحد مانامت من التعب...كان قاعد فى مكتبه والڠضب مسيطر على ملامحه كالعاده ومركز فى الملفات إللى قدامه....قطع تركيزه صوت رنة موبايله...
سيف"أيوه."
"إيه يابنى إيه الأخبار"
سيف"إنجز عايز إيه يا مروان"
مروان"أنا غلطان ياعم عشان أنا بسأل عليك."
سيف"مش وقتك."
مروان بتنهيده"مليكه عامله إيه"
سيف"مش شغلك."
مروان بضيق"أنا غلطان إنى بتطمن على بنت صاحب عمرى."
سيف بسخريه"وياترى بقا السؤال المفاجئ ده عنى وعنها وراه إيه"
مروان"مافيش عازمكم بكره على عيد ميلادى."
سيف"مابحضرش أنا التفاهات دى."
مروان بضيق"تفاهات ماشى يا سيف عموما أنا هستناك يلا غور."
قفل المكالمه فى وشه...سيف ضحك ضحكه خفيفه نورت وشه وزادت جاذبيته أكتر وفجأه رجع لوضعه الأساسى ألا وهو الڠضب ونظرة الحزن إللى جواه وبدأ يركز من تانى فى الأوراق إللى فى إيده....
بمرور الوقت...
مليكه بصوت طفولى"رقيه إصحى يا رقيه."
صحيت من النوم لقتها بتبصلها...
رقيه بنعاس"أخبار القمر بتاعتى إيه"
مليكه"أنا كويسه يلا نلعب."
رقيه"الأول تعالى هنا إحكيلى إنتى عملتى إيه فى المدرسه"
مليكه"مش فاهمه يعنى إيه"
رقيه وهى بتملس على شعرها"يعنى أقصد إحكيلى يومك فى المدرسه كان عامل إزاى"
بصتلها بإستغراب...
رقيه"بتبصيلى كده ليه"
مليكه"أول مره حد يسألنى السؤال ده."
رقيه بضحكه خفيفه"إعتبرى إن السؤال ده هيتسأل من النهارده بعد كده."
مليكه بفرحه"بجد"
رقيه وهى بتبوس راسها"أه بجد."
قعدت قدامها وربعت رجلها الصغيره وبصتلها...
مليكه"السواق وصلنى للمدرسه وروحت قعدت فى الفصل طول اليوم."
رقيه بإستغراب"ماعندكيش أصحاب"
مليكه بتفكير"مممممممم لا."
رقيه"ليه كده"
مليكه بنبرة حزن واضحه وهى بتبص فى الفراغ"يعنى لما بقعد معاهم كل واحده بتتكلم عن ماما بتاعتها."
رقيه"بس كده"
مليكه"هاه"
رقيه وهى بتغير الموضوع"ده يومك فى المدرسه بس"
مليكه"اه."
رقيه"إيه رأيك أحكيلك أنا يومى فى الكليه وأهو نبقى أصحاب ونحكى أنا وإنتى لبعض عن يومنا كل يوم"
مليكه بفرحه"ماشى."
بدأت تحكيلها عن يومها فى الكليه وماتكلمتش عن إنها إتقابلت مع سيف....
فى المساء
رقيه"وتوتا توتا فرغت الحدوته حلوه ولا ملتوته"
مليكه بصوت طفولى"حلوه."
باستها من راسها وغطتها ولسه هتخرج...
مليكه"أنا بحبك يا روكا."
رقيه بإبتسامه وهى بتبصلها"وأنا كمان ياقلب روكا يلا نامى عشان المدرسه."
مليكه"حاضر."
خرجت من الأوضه وراحت لأوضتها...قعدت على السرير وبتفكر فى إللى حصل فى يومها .. لحد ماجات لحظة لما عيون سيف جات فى عيونها مكانتش قادره تفسر ليه قلبها بيدق بطريقه سريعه كده لما بتبقى معاه...كانت مخنوقه جدا وحاسه إنها بتخون أحمد لمجرد التفكير فى سيف ده غير إحساسها بالذنب إنها بتكذب عليهم كلهم من البدايه..طلعت موبايلها وبدأت تتصل بيه...
أحمد"حبيبة قلبى كنت لسه بفكر فيكى."
رقيه بصوت مخڼوق"إزيك"
أحمد بإستغراب"صوتك ماله"
رقيه"مخنوقه."
أحمد"حد مزعلك فى الشغل"
بدأت دموعها تنزل فى صمت...
أحمد"روكا إنتى معايا"
رقيه بصوت متحشرج"أنا عايزه أرجع مش حابه الغربه."
أحمد"إنتى محسسانى إنك أول مره تسافرى يا رقيه وبعدين هانت ياحبيبتى دى آخر سنه."
رقيه"عايزه أرجع المنصوره."
أحمد"وأنا لو عليا ألغى تعليمك ده وأجى اخدك على بيتى علطول وتبقى مراتى."
رقيه"مش وقته كلام حب يا أحمد أنا مخنوقه حاسه إنى متلغبطه حاسه إنى بعمل حاجه غلط."
أحمد بإستغراب"إنتى متلغبطه وحاجه غلط هو فى إيه يا رقيه إنتى عمرك ماكنتى كده وبعدين فين روكا إللى بتضحك وبتهزر دايما."
إتنهدت بصعوبه وبدأت تتكلم....
رقيه"مش عارفه حاسه إن فى حمل تقيل على أكتافى."
أحمد"إنتى شايله طاجن ستك ليه وبعدين ياروحى هانت خلاص كلها ش......"
سكت لإنه مقالهاش..
رقيه بضيق"اه صحيح بمناسبة الموضوع ده إنت إزاى تقول لبابا إنها هتبقى بعد شهر"
أحمد بتوتر"ماهو يعنى أنا كنت حابب أعملهالك مفاجأه."
رقيه"طب ليه تقول 3 شهور ماكنت تقول شهر على الأقل أعمل حسابى."
أحمد"تعملى حسابك فى إيه مش فاهم"
رقيه بإرتباك"هاه قصدى مافيش بص ... هو أنا يعنى أقصد أعرف الست إللى بشتغل عندها هنا عشان أستأذنها خاېفه متوافقش أسافر."
أحمد"عادى يعنى يا رقيه دى خطوبتك هتسيبك تخرجى عادى."
رقيه ودموعها بتنزل فى صمت"صح عندك حق."
أحمد"بقولك إيه إقفلى بقا عشان فى زباين دخلوا الكافيه."
رقيه"طيب."
أحمد"يلا سلام."
قفل المكالمه من غير مايستنى رد منها...إتنهدت بصعوبه وبدأت ټعيط بكثره ... لأول مره تحس إنها فى متاهه ودوامه مش هتخلص .. من جهه محپوسه فى القصر وحاسه إنها لو عملت حركه واحده كذبها هيتكشف ... ومن جهه محپوسه فى دوامة أحمد وقراراته المتسرعه وخاصة إنها جارته حب طفولته وحاطط عيونه عليها من صغرها...نامت ودموعها فى عيونها....
...............................
فى اليوم التالى
كانت قاعده معاهم بتاكل فى صمت وبالها مشغول فى إللى بيحصل حواليها...لحد ماقطع تفكيرها صوته...
سيف وهو مش بيبصلها وبيقوم من مكانه"إعملى حسابك أنا ومليكه رايحين عيد ميلاد النهارده وإنتى هتيجى معاها."
سابهم وخرج من القصر...مليكه سابت الأكل وراحتلها..
مليكه بفرحه"بابا هياخدنى معاه عيد ميلاد."
رقيه بإبتسامه خفيفه"أيوه."
فضلت تتنطط فى مكانها...
مليكه بفرحه"بابا بيحبنى."
دخلت فى حضڼ رقيه إللى حزينه على نفسها وبعدها راحت لبست شنطتها...
مليكه"مش هتعوزى حاجه يا روكا"
رقيه بإبتسامه"سلامتك."
مليكه بفرحه وهى بتشاور بإيدها"باااى."
رقيه وهى بتشاور بإيدها"باى."
خرجت من القصر وركبت العربيه مع السواق بتاعها...فضلت قاعده فى مكانها سرحانه ومش عارفه تعمل إيه قطع تفكيرها صوتها...
رجاء"آنسه رقيه."
رقيه بإستيعاب وهى بتبصلها"هاه"
رجاء"خلصتى فطارك"
رقيه"اه الحمدلله."
قامت من مكانها وقعدت فى الصالون فى البيت ومش عارفه تعمل إيه أو تضيع وقتها فى إيه قررت إنها تتفرج على التليفزيون تشغل نفسها شويه......
فى المساء
كانت بتعملها تسريحه قدام المرايه...
مليكه بدهشه" أنا شكلى حلو أوى يا روكا."
رقيه بإنشغال وهى بتحطلها البنسه فى شعرها"إنتى