رواية سارة من 14-22

بتعمل كده"
رفع راسه عشان يبص فى عيونها...
سيف"أظن لو واحده غيرك هتفهم أنا بعمل كده ليه وبعدين مش أنا قولتلك إنى بعمل كده عشان بحبك."
رقيه وهى مربعه إيديها ورافعه حاجبها"معقوله فى واحد يعمل كده لحبيبته"
سيف بهيام"وأكتر كمان إللى بيحب يارقيه بيبقى عايز يشترى الدنيا كلها لحبيبه عشان بس يشوف الفرحه فى عيونه أنا كان كل همى إنى أفرحك لإنى شايفك مكتئبه بقالك فتره فحابب أخرجك من كل ده بأى شكل فلوس..هدايا...سفر..أى حاجه المهم إنك تخرجى من إكتئابك إللى معرفش سببه ده."
رقيه بحزن وهى بتبص فى عيونه"أنا مايهمنيش كل ده أنا إكتئابى بيروح لما أنت بتبقى جنبى."
سيف وهو رافع حاجبه"يعنى إنتى معترفه إنك مكتئبه"
رقيه"عادى يعنى."
سيف"مكتئبه من إيه فضفضيلى يمكن أساعدك."
رقيه بكذب وهى مش بتبص فى عيونه"مافيش يعنى شوية مشاكل فى البيت."
مسك وشها برقه بين إيديه عشان تبصله...
سيف وهو بيبص فى عيونها"يا حبيبتى مافيش بيت بيخلو من المشاكل الموضوع ومافيه إنك لازم تحاولى تتجاهلى أى حاجه ممكن تأثر عليكى بالسلب."
رقيه والدموع بدأت تلمع فى عيونها"أتجاهل"
سيف"أيوه تجاهلى أى حاجه ممكن تتعبك عيشى الحياه مش لازم تبقى مضيقاها على نفسك أوى كده."
رقيه بصوت متحشرج"حاضر."
مكنش شايف صړاخها وإستنجادها بيه إللى واضحين فى عيونها "ماينفعش أتجاهل حاجه زى دى أنا بمۏت لما بفتكر إنى هسيبك وهمشى ومش هشوفك تانى أنا بمۏت فى اليوم مليون مره لإنى مش عارفه أقولك إزاى إنى كذبت عليك أنا ماسكه نفسى بالعافيه عشان مصرخش وأقولك ساعدنى ياسيف أنا خاېفه تكرهنى بعد ماتعرف كل حاجه وده لإنى بكره نفسى من يوم ماكذبت عليك سامحنى ياسيف أرجوك سامحنى على إللى بعمله معاك أنا المره دى فكرت فى مصلحتى إللى هتأذيك وهى إنى أعيش حتى لو يوم واحد فى حضنك أعيش فى إحساس الدفا والأمان إللى عشت فيه فى حضنك فى أول يوم ليا هنا فى القصر هو مش أنا من حقى أحلم بحاجه نفسى أعملها ولو لمره واحده"
قطع تفكيرها صوته...
سيف"رقيه"
فاقت من إللى هى فيه...
رقيه"أيوه."
سيف وهو بيمسح دموعها"سرحتى فى إيه"
رقيه بصوت متحشرج"فيك."
كان لسه هيتكلم لقاها دخلت فى حضنه ومتمسكه بيه جامد....لوهله إستغرب من كده بس إبتسم وضمھا ليه بشده..بعد فتره بسيطه بعدت عنه...
رقيه وهى بتبص فى عيونه"تصبح على خير."
سيف بهيام"وإنتى من أهله."
خرجت من الأوضه وراحت لأوضتها قفلت الباب وراها وبدأت ټعيط على سريرها لحد مانامت مكنش قادر يسيبها كان عايزها تفضل أكتر من كده معاه إتنهد بصعوبه وقرر إنه ينام...
الفصل الحادى والعشرون
فى اليوم التالى
فى فيلا سيف الدمنهورى بالإسكندريه
بعد وصولهم للفيلا رقيه كانت قاعده فى الأوضه إللى سيف قالها إنها هتبقى أوضتها وبتفكر هتتصرف إزاى وهى كل يوم بتحبه أكتر عن اليوم إللى قبله...قطع تفكيرها صوت خبط على الباب...
سيف"رقيه."
قامت وفتحت الباب...
رقيه وهى بتبصله"نعم"
سيف بإبتسامه" أنا معزوم النهارده على العشاء يعنى انا والدفعه هنتجمع عايزك تجهزى إنتى ومليكه على 8 كده".
رقيه"حاضر."
سيف"هتصحى مليكه إمتى"
رقيه"قبلها بساعه مثلا."
سيف"ماشى إبقى إلبسى فستان من الفساتين إللى جبتهم."
رقيه بتأفف"إنت مصمم يعنى."
سيف"عايزك تبقى أحلى واحده النهارده."
رقيه بإستغراب"أحلى واحده! هو فى بنات هيكونوا هناك"
سيف"أيوه أنا زمايلى شباب وبنات مش شباب بس."
لوهله إتضايقت بس قررت إنها تعدى الموضوع...
رقيه"طب كويس يلا إمشى أنا محتاجه أريح شويه."
سيف بغمزه"ماتيجى نريح سوا."
حست بالخجل الشديد....ماحستش بنفسها غير وهى بتقفل باب الأوضه فى وشه...ضحك بخفه على خجلها وبعدها راح لأوضته...بمرور الوقت....كانت واقفه بتجهز مليكه...
مليكه بإستفسار"إنتى مالبستيش ليه ياروكا"
رقيه بإنشغال"عادى هروح كده."
مليكه ببراءه وهى بتبص على هدومها"بس بابا قال إننا لازم نبقى أحلى بنتين النهارده."
رقيه بضيق طفولى"إيه إللى مش عاجبك فى هدومى ياست مليكه"
كانت لسه هتتكلم سمعوا صوت خبط على الباب...دخل الأوضه وإتصدم لما لقاها لسه مش جاهزه...
سيف"ماجهزتيش ليه يارقيه"
كانت مصدومه من شكله وشياكته ووسامته ومانتبهتش إنه بيكلمها......
سيف"رقيه."
رقيه بإستيعاب وهى بتبصله"هاه"
سيف"ماجهزتيش نفسك ليه"
رقيه"هو إحنا رايحين فرح ولا رايحين عزومه"
سيف"لا معزومين مش رايحين فرح ولا حاجه."
رقيه"طب خلاص أنا كده لبسى حلو."
مليكه بتأفف"يوووه ياروكا روحى إلبسى حاجه تانيه أحلى..سكتت شويه وبعدها قررت إنها تغيظها.. تعرفى ياروكا لو مالبستيش حاجه أحلى هلعب مع أصحاب بابا البنات وإنتى لا."
رقيه بصتلها بضيق...
سيف بضحكه مكتومه"عندك حق يالوكا وخاصة إنهم هيكونوا أحلى من رقيه وقتها."
رقيه بضيق"على فكره بقا الحلاوه مش بالشكل الحلاوه حلاوة الروح."
قرب منها وهمس فى ودانها....
سيف"بس إنتى لازم تبقى أحلى واحده النهارده لإنك حبيبتى أنا مش مجرد أى واحده وعلى فكره أنا لما حبيتك حبيتك بملابسك البسيطه الجميله دى بس أنا نفسى أشوفك وإنتى لابسه حاجه من الفساتين إللى أنا إشتريتهالك."
رقيه بإرتباك وخجل"حاضر."
سيف بإبتسامه أذابت قلبها وهو بيبعد عنها"هننزل أنا ومليكه نستناكى تحت وأتمنى ماتخيبيش ظنى غمزلها"
سيف لمليكه"يلا يا لوكا إحنا هنستنى روكا تحت."
مليكه وهى بتمسك إيده"حاضر يابابا."
خرجوا من الأوضه....إتنهدت بصعوبه وراحت لأوضتها .. فتحت الشنطه إللى هى حاطه فيهم الهدوم إللى سيف جابهالها...عيونها جات على فستان لونه كشمير قطيفه أخدته عشان تجربه..بعد فتره بسيطه كانت واقفه قدام المرايه بتشوفه عليها...كان جميل جدا عجبها زوق سيف جدا الفستان كان طويل مناسب لجسمها يعنى مش ضيق بأكمام صغيره..كان مدفيها جدا...قررت إنها ترفع شعرها وتحط ميك أب خفيف..بمرور الوقت..كان ماشى رايح جاى قدام مليكه إللى زهقت....
مليكه"يوووه يابابا خيلتنى."
سيف بإستفسار"هى بتعمل إيه كل ده"
مليكه"ممكن لسه بتلبس."
سيف"طيب."
قعد جنب مليكه وفضل يهزر فى رجله...
مليكه"بابا إنت وترتنى."
سيف بتنهيده صعبه"آسف."
كانت لسه هتتكلم سمعوا صوت خطواتها وهى بتنزل من سلالم الفيلا...لف وبصلها وذهل من جمالها...جمالها الطبيعى إللى الميك أب إللى هى حطاه مغيرهوش بل بالعكس زود جمالها...إتقابلت نظراتهم لبعض فى كلام كتير كلام هما الإتنين فاهمينه...كلام الحب والعشق...فاقوا من إللى هما فيه على صوتها...
مليكه وهى بتجرى عليها"روكاا إنتى حلوه أوى."
رقيه بإبتسامه وهى بتشيلها"مافيش أحلى منك ياروح قلبى إنتى."
سيف بهيام وهو بيقرب منها"إنتى فعلا ماخيبتيش ظنى فيكى."
إتحرجت بشده من كلامه...نزلت مليكه على الأرض ومسكت إيدها...
سيف"يلا نمشى."
وهما خارجين من الفيلا الحرس مشيوا وراهم...بمرور الوقت وصلوا بالعربيه قدام مطعم كبير...نزلوا من العربيه ومليكه مسكت فى إيد رقيه ودخلوا ورا سيف...
مروان بسخريه وهو بيقرب منه"أخيرا شرفت يا سيف بيه."
سيف بضحكه خفيفه وهو بيحضنه"حبيبى إنت عامل إيه"
مروان"زى مانت شايف أنا...."
عيونه جات على رقيه ولوهله قلبه دق بشده...
سيف"مروان إنت معايا"
مروان بإستيعاب وهو بيبصله"هاه اه كويس يلا إدخلوا عشان الشله كلها جوا."
سيف"طيب يلا يا رقيه يلا يامليكه."
دخلوا كلهم وسيف إتفاجئ بإن فعلا الدفعه كلها متجمعه...
الكل فى صوت واحد"سيييف!!"
سيف لنفسه"يانهار أزرق."
وهو بيقرب منه"ليك وحشه يا أخى إيه الأخبار"
سيف"أنا كويس خلينا فيك إنت يا عريس."
أشرف بضحكه خفيفه" وأخيرا أنا كأشرف قررت إنى أدبس نفسى وأتجوز."
بضيق وهى بتقرب منهم"نعم يا أشرف بتقول حاجه"
أشرف"أبدا ياروح قلبى أعرفك بسيف زميلى فى الجامعه ودى ياسيف الإنسانه إللى خطفت قلبى ناريمان."
ناريمان بإبتسامه وهى بتسلم عليه"أهلا بيك."
سيف بإبتسامه"مبروك."
ناريمان"الله يبارك فيك."
بص وراه وبدأ يعرفهم...
سيف"أحب أقدملكم مليكه بنتى ورقيه المربيه بتاعتها."
ناريمان لمليكه"إيه القمر دى."
مليكه بإحراج طفولى"شكرا."
ضحكت ضحكه خفيفه وبدأت تسلم على رقيه..
ناريمان"اهلا بيكى."
رقيه"مبروك ليكم."
ناريمان"الله يبارك فيكى يلا تعالوا إقعدوا معانا."
دخلوا كلهم وقعدوا...كانت ترابيزه سفره كبيره كل إللى كان قاعد عليها 4 شباب ومنهم